…./….
Bütün bunları göz önünde tutarak o büyük ahlakın temsilcisinin bazı örneklerini size sunuyoruz.
Peygamber en büyük yiğit, adaletli, sabırlı ve en temiz insandı. Kendisinde bir dirhem parayı bile bir gece tutmaz, müslümanlar için gerekli yerlere harcardı. Herkesten daha sade yaşıyordu. Kendi ayakkabısını dikiyor ve elbiselerini yıkıyordu. Bu tür işlerde bütün aile fertlerine de yardımcı oluyordu.
Herkesten daha çok hayalı idi. Hiçbir kimsenin yüzüne dikkatli bakmıyordu. Köle veya efendi olsun herkesin davetini kabul ediyordu. Bu bir içimlik süt olsa bile, en güzel bir şekilde teşekkür ediyordu. Yoksul ve fakir kölelerin davetini büyük davetmiş gibi kabul ediyordu.
O eşsiz insan kendisiyle ilgili işlere sinirlenmiyor, sadece yüce Allah’ın dini ile ilgili işler moralini azaltabiliyordu. Allah’ın emrini kendisi veya sahabelerinin zararına olsa bile uygulamaya geçiriyordu.
Yardıma çok ihtiyaçları olduğu bir zamanda sahabelerinden bir grup, müşriklerden başka müşrik düşmanlara karşı yararlanmayı teklif ettiler. Hz. Peygamber onların bu teklifini reddederek şöyle buyurdu: “Biz müşriklerden yardım istemiyoruz!! Biz müşriklerden yardım istemiyoruz!!”.
Hicretten önce Ebu Talib Deresi’ndeki ablukada açlıktan karnına taş bağlıyordu, önüne getirilen yemeği bitiriyor, tabakta bırakmıyordu. Yemeği çok sade bir şekilde ve bir şeye hafifçe yaslanarak yerdi.
Fakirlerle oturur ve onlarla aynı sofradan yemek yerdi.
Alimlere ve izzetli insanlara saygı gösterir ve hiçbir kimseye haksızlık etmezdi.
Onun sosyal yönlerinden biride, hastalar arasında ayrılık gözetmeden ziyaretlerine gitmek ve cenaze törenlerine katılmaktı. Yürürken tek olarak yürür, hizmetçilerini yanına almazdı. At, katır vb. ne getirirlerse binerdi. Bazen omuzlarına aba alır bazen ise abasız ve emmamesiz (=bir çeşit giysi) yolculuk ederdi. Sallana, sallana değil düzgün yürüdü. Ayaklarını yerden öyle kaldırırdı ki, sanki aşağı doğru gider gibiydi.
Güzel kokuları çok sürüyordu. Onun hem kölesi hem de hizmetçisi vardı. Ancak hiçbir zaman onlara üstünlük gösterme düşüncesinde olmadı. Hiçbir zaman dilimini Allah’a itaatten uzak geçilmiyordu.
Herkesten önce selam veriyordu. Bir istek için kendisine gelenler, gitmeyinceye kadar yanlarından ayrılmıyordu.
Sahabeleri ile karşılaştığı zaman elini uzatır, parmaklarını onun parmaklarına geçirir, bir elini onun elinin üstüne koyuyordu.
Namaz kılarken bir isteği olan veya yanında oturan oluğunda, namazını çabucak bitirir ve dönerek ne isteği olduğunu sorardı. Onun isteğini yerine getirdikten sonra namazına devam ederdi.
Bir toplantıda başa değil alt uca bağdaş ve tam bir tevazu ile otururdu. İnsanların içinde ayaklarını uzattığını gören olmadı. Çoğu zaman kıbleye dönük oturur, her kim gelse saygı gösterir ve kilim üstünde oturmasını teklif eder ve ikramda bulunurdu. Kilim üstünde oturmadıklarında, o kadar ısrar ederdi ki, kabul etmek zorunda kalırlardı..
Onun sözünü dinleyen, Peygamberin yanında herkesten daha üstün olduğunu düşünürdü.
Onunla oturan, onun hoş ve güzel simasından ve güzel bakışından zevk alırdı.
Arap toplumunda birisini künyesiyle çağırmak o kişiyi onurlandırmak anlamına gelirdi. Bu nedenle sahabelerine saygının bir belirtisi olarak, onları künyeleri ile çağırırdı. Künyesi olmayana kendisi bir künye verirdi. Kadınları ve hatta çocukları bile künye ile çağırırdı.
Az kızardı, razılığı ise çoktu. Herkesle iyi geçinirdi ve iyilikseverdi.
Toplantılarda her zaman şöyle diyordu: “İlahi sen her kötülükten uzaksın övgüler sanadır. Senden başka bir ilahın olmadığına tanıklık ediyorum. Tövbe ve bağışlanma dileyerek, sana doğru dönüyorum.”
Sahabelerin içinde otururken Hz. Muhammed’in kim olduğu ayırdedilmiyordu. Çünkü kendisine özel bir yeri yoktu.
Daha sonraları gelenlerin sayısı çoğaldıkça ve her gelen “Sizin hânginiz Muhammed’dir.” diye sorduklarından, Onun için topraktan bir minber yaptılar. Bütün bunlardan sonra şöyle diyordu: “Ben kuldan başka bir şey değilim.”
İslam Peygamberi yüce Allah’ın en çok korkan ve yüce Allah’ı tanımada hepsinden daha marifetli ve öğretici, ona itaat etmede herkesten daha çok kuvvetli, ibadette, herkesten daha çok sabırlı ve yüce Allah’a sevgi beslemede herkesten daha çok vurgun idi. O kadar ibadet eder ve namaz kılardı ki, ayaklarının altı çatlardı, namaz kılarken gözlerinden yağmur gibi göz yaşı inerdi. Uzun süren oruçlu hallerinden sonra şöyle diyordu: “İftar etmeyeceğim, iftar ettiğimde ise artık oruç tutmayacağım.” diyordu. Bedeninin ve elbiselerinin temizliğine çok dikkat ediyor, saç ve sakallarını sürekli tarıyordu. Dişlerini misvakla fırçalıyor, ve güzel kokular sürüyordu. Uzakta olan biri onun kokusunu aldığında bu Peygamberin kokusudur diyor veya onunla bir yerde yürüyen ve oturanlardan Peygamber kokusu geliyordu. Açları doyurup, çıplakları giydirir, yürüyeni bineğe bindirir, ihtiyacı olanların ihtiyacını karşılar, borçlunun da borcunu öderdi.
O insanların en güçlüsü ve korkusuzu idi. İmam Ali bu konu hakkında şöyle buyurur. “Bedir günü olsaydı da görseydiniz, biz düşmana herkesten daha yakın olan ve şiddetle savaşan Peygambere sığınırdık.”, başka bir yerde de şöyle buyurmuştur: “En şiddetli ve kızgın savaşların ortasında Allah’ın elçisine sığınırdık. Hiç kimse düşmana ondan daha yakın değildi.”
En doğru konuşan ve sözüne sadık idi. Herkesten yumuşak ve iyi huylu haysiyetli ve tertemiz biriydi.
Onun gören onun etkisinde kalır, Ona gidip-gelen onu çok severdi.
Ondan ne isterseler verirdi. Birisi O’nun yanına gidip, bir şey istedi. Hz. Peygamber ona iki dağın arasını dolduracak bir koyun sürüsü verdi. O kendi kavmine dönünce şöyle dedi: “Müslüman olun, çünkü Muhammed o kadar veriyor ki sanki fakirleşmekten korkmuyor”
O her türlü günahı kötü kabul ediyor, her güzellik ve iyiliği emrediyordu.
Sözün kısası o bütün iyiliklerin örneği ve her iki dünya mutluluğunun rehberiydi. Ona ve onun temiz ehl-i beytine en üstün salat ve selamlar olsun.
Alıntıdır. Kitap: Hz Muhammed’in (s.a.a) Hayatı; Seyyid Taki Müderrisi
